دیوارهای من

اتفاق زمینی

divarham — Tue, 01 Jul 2008 06:02:18 GMT

این روزها دلم بدجوری هوای سفر کرده. سفری فارغ از همه دلبستگی های زمینی. سفری به خودم، به سرشتم، به اینکه چرا بعد از این همه سال هنوز در کشاکش خواستن و نخواستن مانده ام. و چرا در عین ازدحام پیرامونم تنهای تنهایم.

سخت نیست البته جواب دادن به پرسش هایی که طراحش خود انسان است. این را می دانم اما نمی توانم بپذیرم که همه چیز را می توان از نو ساخت. شاید هم برای از نو بناکردن این چارچوب فکری کمی پیرم.

روزها می آیند و می روند و من ، تنیده تر از گذشته در حصار تنهایی ام به سفر می اندیشم. سفری که در راه است و هر روز نزدیک تر می شود. کاش قبل از آن این اتفاق زمینی را فراموش کنم.

این روزها دلم بدجوری هوای سفر کرده ...

و تنها خداست که می ماند

divarham — Wed, 07 May 2008 09:49:18 GMT

غم غریبی ست، آنقدر که هنوز هم در باورت نمی گنجد. همانطور که بیماری سرزده اش را نپذیرفتی و روزهای آخر بودنش را. و حالا چهل روز بعد چیز مشترکی تو را پیوند می دهد به همه خاطرات گذشته، به روزهای «جنگ کور»* ، به شب های « عود بر آتش»*، به سال های «بانوی بی نشان» * و تازه می فهمی بی نشان تر از همه تویی که یادت رفته بود همه نشانی های گذشته را.

به عقب برمی گردی ، به روزهای مشترکی در خیابانی سبز، به جایی که حالا نه نشانی از او دارد نه تو ، اما برای تو که همه خاطراتت از او در همین یک مشت خاک خلاصه می شود ، آنقدر بهانه دارد که فراموش نکنی سالهای بی او بودن را.

و بعد دور می شوی از آن خاک و نزدیک می شوی به آخرین دیدارت در زمین سرد تئاتری که نام شهر بر آن نهاده اند و تو در تاریکی بی نهایت یک اجرا او را می بینی که این بار نه روی صحنه که در کنار تو و همه آنها که روزی به تماشایش می رفتند راهی نشانت می دهد برای نشستن و تو تا آخر آن شب فکر می کنی که چرا؟

و باز سالهایند که می آیند و می روند و تو در گوشه و کنار آنها گاهی می شنوی که او هنوز هست و به همین دلخوشی که شاید روزی دیگر خاک صحنه او را به خود بخواند غافل از اینکه خاک گور زودتر از تو به این آرزو نشسته است.

و باز تو می مانی و حسرت روزهای رفته و غفلت روزهای نیامده. و صدایی که هشدار می دهد همه رفتنی ایم.

حالا او رفته و روزهای رفتنش به چهل رسیده، و تو مانده ای و روزهای ماندنت به سرعت به سوی صفر در حرکت است. و صدا هر لحظه نزدیک تر می شود که همه رفتنی ایم و تنها خداست که می ماند.

* نام سه نمایش از مجموع کارهای دوست رفته ام هادی سعیدی

وقتی «خفه شو عزیزم» جواب تبریک میشه

divarham — Sun, 20 Apr 2008 06:01:18 GMT

لعنت به این ماههای اول بارداری که همه چیز از اون موقع شروع میشه. حالا بیست روز دیگه پریا دو ساله میشه و این رابطه احمقانه دو سال و هفت هشت ماه. کی می دونه ، شاید اگه این تلاقی زمانی نبود حسابش مدتها پیش از دستم دررفته بود.

برای پایانش اما هیچ تقویمی ندارم ، بس که هر بار تموم شد باز از یک نقطه دیگه پیوند خوردیم. تا دفعه آخر که نمی دونم کی بود و چه اتفاقی افتاد. فقط همین قدر یادمه که یکی از ما رفت. کدوم؟ چه فرقی می کنه؟ مهم اینه که این رفتن اینقدر تکرار شد که رنگ بی خیالی گرفت.

و چه خوش خیال بودم من که فکر می کردم یک تبریک خشک و خالی برای سالگرد تولدش، اون رو توی گرداب گذشته غرق نمی کنه. غافل از اینکه توی این روزگار کثیف « خفه شو عزیزم» هم می تونه جواب تبریک باشه.

تولدت مبارک ، همین

divarham — Mon, 07 Apr 2008 10:18:18 GMT

از خودم نمی گویم ، که سالهاست در پس این روزهای نه آغاز و نه پایان ، گرفتار سکوت بی نهایت لحظه های فروردینی هستم. از تو هم نه، که هنوز تا وعده میلاد به اندازه یک دست ، فرصت هست. از او می گویم که در این بودن ها و نبودن ها ، جای خالی هیچکس را پر نمی کند ، تنگ هم.

نه ، از او هم نمی گویم تا یادم نرود دو سال است شمع ها خاموشند و کاغذها پاره.

پس تولدت مبارک ، همین.

جایی بین دروازه های همین شهر

divarham — Tue, 20 Nov 2007 15:30:18 GMT

سال ۷۶ هزار کیلومتر خیلی راه بود. برای همین وقتی قرار شد دوباره آدم بشم از خدا خواستم این دفعه اگه دلم گم شد لااقل جایی بین دروازه های همین شهر پیدا شه تا جزیره ای میون خروارها آب. غافل از اینکه توی این شهر ۱۰ سال بعد یک متر هم خیلی راهه ، وقتی چشمات روی هیچ آشنایی بیقرار نمی مونه.

تمام شد بابا ، وقت تنگ است

divarham — Sat, 20 Oct 2007 09:59:18 GMT

كبوتر براي بار چهاردهم به شيشه پنجره مي خورد و قبل از آنکه نقش بر زمین شود پر و بالش را براي آزمون بعدي جمع مي كند. همزمان صداي بابا باباي پريا كه " لاچ " مي خواهد يادم مي اندازد كه وقت تنگ است. باز هم يك انتظار تازه فرصت تنهايي ام را تهديد مي كند. قرار كه ساعت نداشته باشد مي شود همين مصيبتي كه يك هفته است به آن دچارم. آخرين بار سه ساعت سرگرداني و نگاه متعجب اهالي ارمغان اين دلدادگي بعد از موعد بود و حالا بعد از دو روز بي طاقتي روزه خانه نشيني را مي شكنم تا قبل از آنكه كبوتر جنگ پانزدهمش را آغاز كند صحنه كارزار را خالي كنم. قبل از آن اما اول بايد تازه ترين بهانه پريا را خاموش كنم ، حتي اگر به قيمت سردرد هميشگي بعد از استشمام بوي لاك تمام شود. " تمام شد بابا ، وقت تنگ است. "

درد یه عمر که نمی دونم با چی حسابش می کنن

divarham — Sat, 01 Sep 2007 16:42:18 GMT

عمر اونی نیست که روی تقویم می گذره ، که اگه بود این تارهای سپید حالا حالاها نباید لای این موهای سیاه پیدا می شد. دو سال هم یه عمر نیست ، که اگه بود این درد وامونده رو با خودش می برد و لای همون تقویم بایگانی می کرد، مثل همه دردای قبلی. ولی نه، این یکی با همه اون دردا فرق داره ، که اگه نداشت این زخم لعنتی هر روز نبودنش رو تازه نمی کرد. آره ، درد من درد امروز و دیروز نیست، درد یه عمره که نمی دونم با چی حسابش می کنن.

و من اکنون گرسنه ام ، بیشتر از همیشه

divarham — Wed, 04 Jul 2007 16:44:49 GMT

گرسنه ام. گرسنگی از من چاقویی ساخته دولبه ، و اول از همه خودم را دریده. تیزی اش را هنوز حس می کنم زیر پوستم. و خون تازه را زیر زبانم. چهره ام درهم می رود. تو این را نگفتی. خودم دیدم. نه ، در آن آینه نه. آن را مدتهاست ندیده ام. از کی؟ نمی دانم. شاید از آخرین باری که گرسنه نبودم. آخ. این گرسنگی هنوز هست ، بر خلاف تو. درست مثل روزهایی که نبود ، بر خلاف تو. چه رابطه قشنگی. نه ، زشتی. اصلا مرده شور هر چی رابطه است. مخصوصا از نوع آخرش. تنها گرسنگی را زیاد می کند. و من اکنون گرسنه ام ، بیشتر از همیشه.

این قصه رو از هر جا شروع کنم تلخه!

divarham — Sun, 27 May 2007 18:42:18 GMT

این قصه رو از هر جا شروع کنم تلخه. حالا تو بگو از اول تا بیفتم وسط یک مشت خاطره که نمی دونم اولش کدومه آخرش کدوم. اصلا خوبی این قصه اینه که خودم هم نمی دونم از کجا شروع شد. چه فرقی میکنه ، آخر اون سال ، آول اون ماه ، وسط اون روز ، یا هر موقع دیگه ای که فکرش رو بکنی. مگه شروع کردن سال و ماه سرش میشه؟ نمیشه ، نه سال و ماه ، نه اینجا و اونجا. چه اهمیتی داره؟ مهم اینه که شروع شد ، بدون اجازه از زمان و مکان ، خارج از اختیار من و تو. آره ، مهم اینه که شروع شد ، هر چند دیر ، خیلی دیر!

بهار ، غبار ، آوار

divarham — Sun, 22 Apr 2007 13:34:18 GMT

اوضاع بد است. همین. هیچ چیز دیگری نمی توان گفت. بهار هنوز غبار آلود همان آوار است. نگو کدام آوار که روزهایم همه مدفون شده همان اند. شما بهارم را ندیدید؟