هيچكس هم كه نباشد ديوارها هستند
و زغالي كه تن سفيد آنها را سياه كند.

 

از خودم نمی گویم ، که سالهاست در پس این روزهای نه آغاز و نه پایان ، گرفتار سکوت بی نهایت لحظه های فروردینی هستم. از تو هم نه، که هنوز تا وعده میلاد به اندازه یک دست ، فرصت هست. از او می گویم که در این بودن ها و نبودن ها ، جای خالی هیچکس را پر نمی کند ، تنگ هم.

نه ، از او هم نمی گویم تا یادم نرود دو سال است شمع ها خاموشند و کاغذها پاره.

پس تولدت مبارک ، همین.

لينك ثابت | نويسنده | موضوع | تاريخ |