از خودم نمی گویم، که سال‌هاست در پس این روزهای نه آغاز و نه پایان، گرفتار سکوت بی نهایت لحظه‌های فروردینی هستم. از او هم نه، که هنوز تا وعده آخر به اندازه یک دست، فرصت هست. از تو می‌گویم که در این بودن‌ها و نبودن‌ها ، حرف‌هايت جای خالی هیچکس را پر نمی‌کند، تنگ هم.

***

نمی دانم اين را گفته‌ام یا نه، گر چه فرقی هم نمی‌کند، این روزها گفتن و نشنیدن کارمان شده. از کجا شروع کنم؟ ازدنياي خودمان؟ دنياي مطبوعات اصلا به وسعت تعداد نشرياتي كه منتشر مي‌شوند يا نمي‌شوند نيست، دنياي مطبوعات خيلي كوچك‌تر از اين حرف‌هاست. اين را هم تو مي‌داني و هم من. اما آنچه تو نمي‌داني اين است كه در اين دنياي كوچك شايد بتوان چشم از چشم برگرفت و نگاه در نگاه ندوخت اما نمي‌توان چشم بر واقعيت‌ها بست.

كدام واقعيت؟ همان كه فكر كرده‌اي تنها كاشفش تو هستي. غافل از اينكه آن چه بر آن رداي واقعيت پوشانده‌اي مترسكي است كه به احترام غفلت كنندگان از حقيقت كلاه از سر برداشته است.

 گناه تو نيست اگر تنها آن را از حقيقت مي‌بيني كه چشم‌هايت مي‌خواهند. تقصير چشم‌هايي است كه به كوته‌بيني عادت كرده‌اند. اين چشم‌ها خواه از آن تو باشد، خواه از آن آنها كه چشم خود را بسته‌اند و با چشمان تو مردم را قضاوت مي‌كنند.

حرف آخر اينكه در همين دنياي كوچك مطبوعات چشماني چون تو بسيارند. چشماني كه اگر قدرت تشخيص حق از باطل را ندارند، كاش شجاعت رو در رو شدن با آن را داشتند تا مجبور نباشند حرف خود را با صد ايماء و اشاره در فضايي مجازي زمزمه كنند.

***

نه، از تو هم نمی‌گویم تا یادم باشد دلم براي كسي نسوزد. شايد فردا به همين جرم محاكمه شوم.