هيچكس هم كه نباشد ديوارها هستند
و زغالي كه تن سفيد آنها را سياه كند.

 

این روزها دلم بدجوری هوای سفر کرده. سفری فارغ از همه دلبستگی های زمینی. سفری به خودم، به سرشتم، به اینکه چرا بعد از این همه سال هنوز در کشاکش خواستن و نخواستن مانده ام. و چرا در عین ازدحام پیرامونم تنهای تنهایم.

سخت نیست البته جواب دادن به پرسش هایی که طراحش خود انسان است. این را می دانم اما نمی توانم بپذیرم که همه چیز را می توان از نو ساخت. شاید هم برای از نو بناکردن این چارچوب فکری کمی پیرم.

روزها می آیند و می روند و من ، تنیده تر از گذشته در حصار تنهایی ام به سفر می اندیشم. سفری که در راه است و هر روز نزدیک تر می شود. کاش قبل از آن این اتفاق زمینی را فراموش کنم.

این روزها دلم بدجوری هوای سفر کرده ...

لينك ثابت | نويسنده | موضوع | تاريخ |