جاده باریک می شود ، باریکتر. آنقدر که باید تنها بگذری ، تنهای تنها. یکی از پشت صدایت می زند:« اعتراف کن». نمی شنوی انگار. راه تنگ است و باریک. همه حواست به جلوست. صدا باز هم می آید ، این بار از حنجره ای دیگر:« اعتراف کن». نمی فهمی باز. پایت لیز می خورد. جاده که نیست ، دیوار است و تو بالای آن به اندازه یک جای پا جا داری و نه بیشتر. « اعتراف کن... ا ع ت ر ا ف...» حنجره ها صدایت می زنند. به خود می لرزی. یاد گلها می افتی وقتی خورشید می رود. و یاد عشق و هرزگی ، بریدن ها و ماندن ها، گفته ها و نگفته ها:« چیز نگفته ای هم مگر مانده؟» فریاد می زنی. انعکاس صدا بر می گردد و می خورد توی صورتت. داغ می شوی. آینه ای اگر بود خودت را می دیدی که رنگ خون گرفته ای ، رد خونی روی دیوار. نه ، دیوار هم دیگر نیست ، طناب شاید. می رود و می آید. می روی و می آیی ، سرگردان. صداها هم همینطور. و یکی چه آشنا تر می خواندت. آشناتر گوش می کنی. سقوط آرزویت می شود وقتی می شنوی:« چه زود سفید پوشیدی!».

پی نوشت: با احترام به همه آنها که دعوتشان را دیر پاسخ گفتم: میترا ، آزاده ، مسیح ، نیوشا ، رودابه ، نگار و ...