از خودم نمی گویم، که سال‌هاست در پس این روزهای نه آغاز و نه پایان، گرفتار سکوت بی نهایت لحظه‌های فروردینی هستم. از او هم نه، که هنوز تا وعده آخر به اندازه یک دست، فرصت هست. از تو می‌گویم که در این بودن‌ها و نبودن‌ها ، حرف‌هايت جای خالی هیچکس را پر نمی‌کند، تنگ هم.

***

نمی دانم اين را گفته‌ام یا نه، گر چه فرقی هم نمی‌کند، این روزها گفتن و نشنیدن کارمان شده. از کجا شروع کنم؟ ازدنياي خودمان؟ دنياي مطبوعات اصلا به وسعت تعداد نشرياتي كه منتشر مي‌شوند يا نمي‌شوند نيست، دنياي مطبوعات خيلي كوچك‌تر از اين حرف‌هاست. اين را هم تو مي‌داني و هم من. اما آنچه تو نمي‌داني اين است كه در اين دنياي كوچك شايد بتوان چشم از چشم برگرفت و نگاه در نگاه ندوخت اما نمي‌توان چشم بر واقعيت‌ها بست.

كدام واقعيت؟ همان كه فكر كرده‌اي تنها كاشفش تو هستي. غافل از اينكه آن چه بر آن رداي واقعيت پوشانده‌اي مترسكي است كه به احترام غفلت كنندگان از حقيقت كلاه از سر برداشته است.

 گناه تو نيست اگر تنها آن را از حقيقت مي‌بيني كه چشم‌هايت مي‌خواهند. تقصير چشم‌هايي است كه به كوته‌بيني عادت كرده‌اند. اين چشم‌ها خواه از آن تو باشد، خواه از آن آنها كه چشم خود را بسته‌اند و با چشمان تو مردم را قضاوت مي‌كنند.

حرف آخر اينكه در همين دنياي كوچك مطبوعات چشماني چون تو بسيارند. چشماني كه اگر قدرت تشخيص حق از باطل را ندارند، كاش شجاعت رو در رو شدن با آن را داشتند تا مجبور نباشند حرف خود را با صد ايماء و اشاره در فضايي مجازي زمزمه كنند.

***

نه، از تو هم نمی‌گویم تا یادم باشد دلم براي كسي نسوزد. شايد فردا به همين جرم محاكمه شوم.

آسمان سينماي ايران آفتابي هم كه نباشد، دلگير نيست. دلگير نيست چون حتي اگر ابري هم اين آسمان را تيره كند، باران آن ابر، روح اين سينما را تازه مي‌كند.

اين باران، اين تازگي، اين طراوت محصول تيرگي همان ابري است كه روزگاري نه چندان دور بخشي از اين آسمان را سياه كرده بود. ابري كه سالياني‌ روي اين سينما سايه افكند، غافل از اينكه اين «خاك»، «آشنا»تر از آن است كه اصل‌اش را فراموش كند.

اين از حكايت ابر، باران اما كجاي اين قصه بود؟

***

روزها مي‌گذرد و ماجراها تازه مي‌شود. حالا قصه، قصه ديگري است. مگر نه اين است كه يكي بايد نماينده اين سرزمين كهن باشد؟ ابر اينجا هم هست، نشانه‌ها اما بزرگتر از آنند كه بتوان پشت اين ابر پنهانشان كرد.

«الي» هست، ديگران هم. اما دست‌هايي هم هستند كه يكي را بخوانند و ديگري را تحرير كنند. «خاك» اين را مي‌داند كه اگر نمي‌دانست «آشنا»ي اين ديار نبود. حالا وقت باران است. باراني كه تازگي‌ را هديه كند به آسمان اين سرزمين. وقت بارش است. و «فرمان» اين بارش در دست او كه روزگاري قرباني اين ابر بود.

***

حاشيه چرا؟ برويم سر اصل مطلب. حكايت، حكايت «بهمن فرمان آرا»ست و فيلم آخرش كه همين ابر، خون‌‌دل‌ها از او گرفت. قلم خورده‌هاي فيلم «خاك آشنا» قرمزتر از آنند كه پشت اين ابر پنهان بمانند. نگاتيوها را مي‌توان قيچي كرد، عقايد را كه نه. اين مي‌شود كه سينه‌ها جوركش نماهاي حذف شده مي‌شوند تا بخش نديده «خاك آشنا» شنيدني‌تر شود.

***

حكايت خودداري بهمن فرمان آرا از ارائه فيلمش به كميته انتخاب نماينده ايران در جشنواره اسكار، مشابه حكايت همان باراني است كه بايد مي‌باريد تا ابرهايي كه دو سال آسمان اين «خاك آشنا» را تيره كرده بودند، كنار بزند.

حتي اگر اين فيلم جزو گزينه‌هاي نهايي حضور در اسكار نباشد، اين اقدام بهمن فرمان آرا در حمايت از فيلم «درباره الي» اين اميد را در دل دوستداران سينماي ايران زنده كرد كه ابرهاي تيره رفتني‌اند. باران در راه است.

بغض ها در گلو ، چشم ها خیس ، نفس ها حبس. صدایی اما نیست. سکوت است و سکوت. و هیاهو در شهر پرسه می زند، تنهای تنها، بی تفاوت به من و ما.

و کمی آنسوتر؛ کلاه ها توی هم، پاها دراز تر از گلیم، خنجرها در پشت. جنگ است انگار، خفه شده در غوغای درون. و لحظه ها آوار می شوند روی هم.

صفر نزدیک است، روز هم. و غروب نگاهی که از پنجره‌ای رو به خيابان آخر می‌تابد!

***

سادگي است اگر بيانديشي روزگار روي خوشي هم دارد. انگار همين ديروز بود كه انديشيدي؛ « پيچيدگي‌هاي زندگي ساده‌تر از آنند كه فكر مي‌كني». و امروز مي‌داني در هزارتوي اين پيچيدگي‌ها هم كه باشي باز قرباني آن روي اين سكه‌اي.

***

بعضي راه‌ها را نبايد تنها رفت، نه اينكه نشود، نبايد. اين حديث نفس تو نيست، حكايت سالها تنهايي، شايد. حكايتي كه راوي آن گذشته تلخي است در حكم داناي كل... روزها می‌آیند و می روند و تو، تنیده تر از گذشته در حصار تنهایی‌ات به سفر می‌اندیشي. سفری که در راه است و هر روز نزدیک‌تر می شود. کاش قبل از آن این اتفاق زمینی را فراموش کني.

***

دوباره رسيده‌اي به نقطه پايان. آنجا كه با رهايي به اندازه‌ يك تصميم فاصله داري. ياد تصميم كبري مي‌افتي و آرزو مي‌كني جاي دخترك كتاب دوم ابتدايي بودي. چه خيال خامي. قصه را از هرجا بنويسند، تو همين هستي و همين‌ جا. تاريكي هنوز حكمفرماست. چراغي هم اگر هست در ظلمت اين شب به هيچ مي‌رسد.

***

هميشه سخت‌ترين لحظات زندگي بدترين‌شان نيست. در اوج سرگرداني و ترديد هم كه باشي هميشه يكي هست كه چراغ اين جاده سنگلاخ باشد. خالي مي‌شوي.

***

وقت تنگ است. زندگي چرخه تازه‌اش را دقايقي است آغاز كرده و همين انديشه رفتن را تشديد مي‌كند. كار از «نه» هم گذشته است... حرف زدن ممنوع است، چشم‌ها را كه نمي‌توان به بند كشيد. و شانه‌هايي كه مي‌خواهد اين سنگيني را تا ابد به آغوش بكشد. آرزوهاي رنگ باخته‌ات قد مي‌كشند. نه كه نخواهي، نمي‌تواني ناديده‌شان بگيري، حتي اگر قرار باشد همه قول‌هايت قرباني اين حكايت شوند. چه فرقي مي‌كند، وقتي مي‌داني آخر اين قصه يكي بايد قرباني شود... چشمهايت را روي همه چيز مي بندي.

***

نوشتن هميشه تنها مونس روزگار غريب‌ات بوده. نوشتن براي خودت، دلت، براي كسي كه هيچكس نيست، اما متهمي كه هست. و چقدر متنفري از اين ما به ازاي خارجي ساختن براي نوشته‌هايي كه بوي هيچكس را نمي‌دهد جز خودت... اينجا نوشتن براي دل هم كه باشد قضاوت مي‌شوي، يا سياه يا سفيد. چاره‌اي هم نيست انگار، جز اينكه آرزو كني روزگار اين قلم را هم بگيرد، مثل همه چيزهاي ديگر.

***

حكايت، حكايت تلخ جدايي نيست. اين خزان هر روز هم كه تازه شود بهارش را فراموش نمي‌كند. تو بگو معجزه، طريق ديگري هم مگر هست وقتي همه راه‌ها به او ختم مي‌شود؟ نمي‌داني، اما اميدواري هر چه هست، اين آرامش بعد از طوفان را به تاراج نبرد.

***

به ميهماني گذشته مي‌روي. روزه اگر نبودي سفره خاطراتت را باز مي‌كردي تادلت اسير فراموشي‌ها نشود. يكي مي‌گويد: «تو مال گذشته نيستي». نيستي؟ شك داري.

به اكنون باز مي‌گردي. هيچ چيز مشتركي نيست جز نوشته‌هايي كه به سياهي مي‌زند. غصه ميهمان دلت مي‌شود وقتي مي‌شنوي « دوست ندارم نوشته‌هايت رنگ گذشته را بگيرد».

- چیزی بگو.

چيزي نمي‌گويي. نه اينكه حرفي نمانده باشد. آنقدر حرف قورت داده داري كه مي‌ترسي خفه‌ات كنند قبل از مقصد.

«چیز نگفته‌ای هم مگر مانده؟» تو نيستي كه مي‌گويي. صداي توست اما تو نيستي. تو اگر بودي مي‌گفتي: «اين پارکینگ فقط برای یک ماشین دیگر جا دارد، نه بیشتر». بعد شيشه‌هاي خاك گرفته اين ماشين را با دست پاك مي‌كردي تا دلهره خواستن و نتوانستن را يك بار براي هميشه پاك كني. تو اما نيستي، و اين نبودن را فرياد هم كه نكني، او مي‌فهمد.

***

حرف‌ها هم كه نخ نما باشند، گفتني‌ها را بايد گفت. حتي اگر شك داشته باشي خودت هستي يا نه. ياد سكوتي مي‌افتي كه مي‌‌خواهد قرباني اين شكستن باشد. و ياد كلماتي كه بايد نعش‌كش اين اعتراف باشند. سكوت را قرباني مي‌كني و كلمات را به اندازه چهار گوشه اين تابوت، انتخاب: « من زير قولم نزدم».

لبخند تلخش را مي‌بيني. شك داري باور كرده باشد. و اين شك وقتي به هراس‌ات مي‌رساند كه مي‌شنوي: «عشق در غربت پا نمی گیرد».

چشمانش خیس است و قرمز. تنها یک بغض مانده که آنهم با این حرف آخر مي‌تركد. جوابت در صدای کوبیده شدن در ماشین گم مي‌شود. شيشه‌ها هنوز خاك آلود است در پارکینگي كه ديگر جايي ندارد.